บทนำ
"ไอ้ดิน มึงต้องบอกเดี๋ยวนี้ว่ามึงจะเอายังไงต่อ!"
"ไอ้ดิน พวกกูจะดันประตูไว้ไม่อยู่แล้วโว้ย!!!"
"ไอ้ดิน!!!!"
.
.
.
.
.
เสียงความวุ่นวายชุลมุนที่เกิดขึ้นได้ค่อยๆเงียบลงหลังจากที่ประตูบานใหญ่สองบานได้ถูกเปิดออกจากด้านนอก ร่างของเหล่านักเรียนชายที่ดันประตูไว้ก็ได้กระเด็นไปตามแรงผลักจากด้านนอก พร้อมกับถดไถหนีจากเหล่ารปภ.และบุคคลในชุดสูทสีดำด้วยท่าทีที่ไม่ยอมแพ้ แต่ก็ไม่อาจจะต่อต้านได้
ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ก็มีเด็กนักเรียนชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเพื่อนๆที่กำลังตื่นตระหนกกับเหตุการณ์ตรงหน้า เด็กหนุ่มได้แต่มองทุกอย่างที่เกิดขึ้นอย่างทำอะไรไม่ได้เพราะความพยายามที่ทำมานั้น ไม่ได้ปรากฏผลอย่างที่หวัง...
"เธอทำอะไรไม่ได้แล้ว ณัฐนันท์..."
"ไม่..พวกผมยังไม่แพ้..."
"แต่ตอนนี้เธอถูกล้อมแล้วนะ..."
เด็กหนุ่มเสตามองรอบๆตนอย่างช้าๆ พวกเพื่อนของเขาได้อยู่ในวงล้อมของพวกอาจารย์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขากำหมัดพร้อมสีหน้าท่าทางที่บ่งบอกว่าโกรธแค้นบุคคลตรงหน้ามากเพียงไร และเหล่าอาจารย์จำนวนหนึ่งก็วิ่งกรูกันเข้าไปหาตัวของเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็ว แต่แน่นอนว่าเจ้าตัวไม่มีทางที่จะให้โดนจับง่ายๆก็ได้เอนตัวหลบเหล่าอาจารย์ที่เข้ามา ก่อนที่จะวิ่งนำทีมเพื่อนๆผ่าวงล้อมตรงนั้นออกไป และคนอื่นๆก็ตามเขาไปเช่นกัน โดยที่กันพวกอาจารย์ออกไปตอนที่วิ่งฝ่าออกไป
"ไอ้ดิน มึงจะเอายังไง มึงรีบเลย!"
"เออ กูรู้แล้ว!"
และทั้งหมดก็วิ่งกันมาถึงที่ตึกเรียนนาวี ก่อนจะพากันแยกย้ายซ่อนตัวในชั้นเรียนต่างๆ รวมถึงพวกของดินด้วย พอเข้าไปหลบได้ไม่เท่าไหร่ พวกดินก็ได้ยินเสียงของเหล่านักเรียนคนอื่นๆที่เจอกับพวกอาจารย์ที่วิ่งตามมา นั่นทำให้ใจที่เต้นแรงอยู่แล้วจากการวิ่ง ก็เต้นแรงไปอีกจนเหมือนจะระเบิดออกมา...
"เชี่ยเอ้ย...เราแพ้จริงๆหรอวะ!?..."
"มึงใจเย็นดิหอม..."
"กูไม่มีทางยอมแพ้ พวกเราใกล้จะได้หลักฐานชิ้นสำคัญและส่งให้กระทรวงฯแล้ว..ยังไงกูก็ไม่มีทางยอม.."
"แต่มึงจะแหกตาทำเป็นไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นไม่ได้นะเว่ยไอ้ดิน..."
และพวกเขาก็เริ่มที่จะมีปากเสียงกันเอง แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามา... เสียงหนักๆที่ลงส้นในการเดินนั้นทำให้พวกเขาเดาได้ไม่ยากว่าเป็นใครที่เดินเข้ามา พวกดินหันหน้ามองกันและพยักหน้ารับซึ่งกันและกัน ก่อนจะค่อยๆคลานกันผ่านเคาน์เตอร์โต๊ะเรียนไปคนละทิศกับเสียงการเดินนั้น...
"ผอ.รู้นะ ว่าพวกเธออยู่ในนี้..."
"ผอ.ว่าพวกเราออกมาคุยกันดีกว่านะ..."
"........."
พวกเขาไม่ได้ตอบอะไรไปแต่ยังมุ่งสมาธิไปกับการที่จะคลานหนีออกจากห้องนี้ออกไป.. แต่จู่ๆเสียงเท้าก็เงียบไปเหมือนจะหยุดเดิน พวกดินก็หยุดการเคล่ือนไหวเช่นกัน ซึ่งถ้าพวกเขาไม่ได้เดินกันไปไหนต่อ ตอนนี้พวกเขาก็ได้อยู่ตรงข้ามกันแล้ว...มีเพียงแค่แถวเคาน์เตอร์โต๊ะเรียนเท่านั้นที่กั้นเอาไว้..
"1 2 3 ไป!"
และทั้งหมดก็ตัดสินใจที่จะลุกขึ้นและวิ่งหนีออกไปแทนที่จะเล่นสงครามประสาทต่อกับผอ.ของพวกเขา แน่นอนว่าผอ.ที่ยังหนุ่มก็วิ่งตามพวกเขาอย่างทันควัน แต่ก็ไม่ทันแผนของพวกดินที่ปีนออกนอกหน้าต่างไปและล็อคด้วยหนังยางที่ใส่ไว้ในช่องล็อคกลอน รวมถึงปิดประตูและล็อคขังผอ.พวกเขาไว้ในนั้น ดินเดินเข้าไปหาผอ.และจ้องมองผ่านหน้าต่างบานใสที่กั้นไว้
"พวกผมไม่ยอมอีกแล้ว...ผมยอมผอ.มาเยอะแล้ว..."
และก็พากันวิ่งไปซ่อนที่อื่นต่อ ผอ.ที่โดนขังแบบนั้น ก็มองเด็กๆเหล่านั้นวิ่งหนีจากเขาไป ก่อนที่จะใช้มือเปล่าทุบกระจกให้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่พวกอาจารย์ไปป์ได้วิ่งมาถึง
"ผอ.ครับ.."
"ไปตามจับเด็กพวกนั้นมา...ไปตามจับมาให้ครบ!!!"
เมื่อผอ.ได้ตวาดแบบนั้นแล้ว พวกอาจารย์ก็ได้วิ่งแยกกันไปสองทางตามทางเดินโดนทันที ผอ.เองก็ค่อยๆออกมาจากห้อง ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่าไม่พอใจจนถึงขีดของคำว่า โกรธจนเลือดขึ้นหน้า ได้แล้ว...
"พวกมึง แยกกันพวกเราง่ายกว่า หนีให้ได้แล้วไปเจอกันที่จุดนัดพบกับอ.นัท"
"โอเคมึง ดูแลตัวเองกันดีๆ"
และทั้งหมดก็แยกย้ายกันไป ดินก็ได้วิ่งมายังห้องเก็บของที่อยู่ท้ายสุดและไกลจากจุดนัดพบ เมื่อเข้ามาได้ก็หอบเหนื่อยอย่างตัวโยน พร้อมกับถอดอินเอียร์ที่ใส่ในตอนแรกออก พร้อมกับยืนเต็มความสูงเพื่อสูดอากาศหายใจเข้าปอด...
แกร๊ก-
เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ดินก็รีบหันไปมองด้วยสีหน้าตื่นๆ ก่อนสายตาจะอ่อนลงเมื่อรู้ว่าเป็นใครที่เดินเข้ามาในห้อง "อาจารย์ยักษ์..." ดินยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้คนตรงหน้า
แต่ก็ต้องหุบยิ้มลงเมื่อสังเกตได้ว่าคนตรงหน้ามีท่าทีเปลี่ยนไป ก่อนที่ดินจะเดินเข้าไปใกล้ๆอีกคนพร้อมเอ่ยถาม "อาจารย์เป็นอะไรหรือป่าวครับ?" ถามพร้อมมองหน้าอีกคนที่มองมายังตนด้วยสีหน้าที่อมทุกข์อย่างมาก
"อาจารย์ขอโทษนะดิน..."
เมื่อได้ยินแบบนั้นดินก็มีงงไปบ้าง แต่ก่อนที่จะได้ถามอะไรต่อ ก็มีเหล่าพวกอาจารย์วิ่งมาเต็มหน้าห้องที่ดินและอาจารย์ยักษ์อยู่ เมื่อดินเห็นแบบนั้นก็มีทีท่าที่ตกใจอย่างมาก มองอาจารย์ด้านนอกห้องสลับกับอาจารย์ตรงหน้าที่อยู่ในห้องด้วยสีหน้าที่งุนงงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า
"มันหมายความว่ายังไงกันครับอาจารย์!!!?"
"เธอยอมพวกเขาเถอะดิน!...พวกเราแพ้แล้ว..." น้ำเสียงนั้นปนด้วยความเจ็บใจและยอมจำนน... ยักษ์ค่อยๆถอยหลังไปหวังจะปลดล็อคประตูที่ล็อคไว้เมื่อครู่...
"ไม่อ่ะ...อาจารย์อย่าเพิ่งยอมดิ..." ดินส่งสายตาเว้าวอนไปให้กับยักษ์ที่ยืนพิงประตูอยู่
"อาจารย์..." เสียงนั้นสั่นเครือด้วยความสิ้นหวัง ผิดหวัง และเศร้า กับการกระทำของอีกคน ทำไมกันวะ!!?
"อาจารย์ครับ..."
ดินล้มลงไปคุกเข่าตรงหน้าของยักษ์ พร้อมกับน้ำตาที่คลออยู่ที่ดวงตาจนดวงตานั้นแดงก่ำ ยักษ์หลบสายตานั้นอย่างตัดใจ ก่อนที่มือนั้นจะขยับปลดล็อคประตูที่อยู่ด้านหลังของตน เมื่อดินเห็นแบบนั้นก็ก้มหน้าเม้มปากพร้อมกับกำหมัดจนเส้นเลือดนั้นปูนขึ้นเต็มมือขาวนั่นอย่างหมดหวังแล้ว..
เมื่อประตูนั้นได้เปิดขึ้นและยักษ์ได้หลบจากการขวางประตูออกไป เหล่าอาจารย์ที่อยู่ด้านนอกประมาณสี่ถึงห้าคนก็กรูเข้ามาในห้องเก็บของนัั่น และรีบเข้าไปรวบตัวของดินที่นั่งคุกเข่าอยู่ ก่อนจะจับดินให้นอนราบคว่ำหน้าลงกับพื้น และจับเอาแขนไขว่หลังไว้ทั้งสองข้าง ก่อนจะออกแรงดึงให้ดินยืนขึ้นมา ตอนนี้หน้าตาจของดินนั้นมอมแมมกว่าตอนแรกเยอะมาก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นและคราบต่างๆ รวมถึงน้ำตาที่ไหลลงจากตา ปากสั่นจากการกลั้นน้ำตาไว้นั่นก็ทำให้ดูน่าสงสารจับใจ ทั้งดินและยักษ์สบตากัน
"ทำไมหรอครับอาจารย์...ก็สู้มาด้วยกันจนจะจบแล้วนี่ครับ..." ยักษ์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นไป เพียงหลบสายตาอีกคน
"ก็สู้กันมาจนจะชนะอยู่แล้วนะครับ!!!!" และดินก็เหมือนจะเริ่มคลั่งกับอะไรหลายๆอย่างที่รุมเร้าเข้ามา
"ทำไมอาจารย์ทำแบบนี้อ่ะ!!?"
"......"
"ไอ้ที่บอกกันว่า...จะไม่มีวันทิ้งกันไม่ว่าจะอย่างไง คำพูดนั้นอาจารย์เป็นคนพูดเองนี่! จำไม่ได้หรือไง!!"
"ทำไมวะ...อาจารย์...." แล้วก็หมดแรงที่จะต่อกรกับทุกอย่างแล้ว ทิ้งตัวลงไปตามแรงโน้มถ่วง พร้อมกับคำรามว๊ากออกมาอย่างช่วยไม่ได้...ก่อนที่พวกอาจารย์จะพาตัวของดินออกไปจากห้อง พอออกมาก็เจอกับบุคคลก่อนหน้าที่วิ่งหนีมา.. ดินทำเพียงสบตาด้วยสายตาที่อาฆาตมากไปให้ แต่อีกฝ่ายก็ทำเพียงหน้าตาที่มักจะทำเสมอ... ใบหน้าที่ยิ้มเสแสร้งนั่น...
"ชนะแล้วนี่ครับ...ดีใจด้วย..."
"เป็นเพราะ อาจารย์ยักษ์ เลยนะ ที่ทำให้เราได้เด็กนักเรียนที่เป็นคนต้นคิดในการก่อความวุ่นวายในโรงเรียน...สงสัย ตำแหน่งรองผู้อำนวยการ คงหนีไปไหนไม่พ้นแล้วล่ะ..."
"....หมายความว่ายังไง?..." ดินทำหน้าตาตื่น
"อ้าว...ก็ครูที่ทำผลงานดีเด่น...ก็ควรได้เลื่อนขั้นสิ..จริงมั้ย อาจารย์ยศพล..."
"........" ยักษ์เหลือบตามองหน้าดินด้วยสีหน้าสำนึกผิด ก่อนจะตอบผอ.ไป "ครับผอ."
ดินที่ได้ยินแบบนั้น ก็ดิ้นจากการจับตัวนั้นอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อหวังที่เข้าไปกระชากคอเสื้อของอาจารย์ยักษ์สักทีแล้วเขย่าให้รับรู้ถึงความโกรธแค้น ผิดหวัง และเสียใจที่เขากำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ แต่ก็โดนพวกอาจารย์กดลงให้คุกเข่าเอาไว้นั่นทำให้เขาขยับไปไหนไม่ได้ ได้แต่นั่งตัวสั่นด้วยความโกรธอยู่แค่นั้น..
"พานักเรียนไปที่ห้องปกครองทีนะครับ อาจารย์ทุกท่าน เราจะหารือกันเรื่องนี้..." และอาจารย์ที่จับตัวของดินไว้ก็พากันกึ่งลากกึ่งดึงให้ดินเดินตามไปด้วยความรุนแรง.. ก่อนที่ผอ.จะเดินเข้าไปหายักษ์
"ทำได้ดีมากครับ...."
"ทำตามที่บอกด้วยนะครับผอ. เด็กคนอื่นๆที่เหลือผอ.ต้องปล่อยเขาไปและไม่เอาเรื่องพวกเขา เอาผมกับดินไว้แค่นั้น..."
"แน่นอน...ผมพอใจกับการต่อรองนี้ที่สุดเลยครับ..."
และก็เดินจากยักษ์ไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มจนตาปิด ก่อนที่จะเดินตามหลังเหล่าอาจารย์ที่พาดินไปก่อนหน้านั้น ยักษ์ที่ตอนนี้ยืนอยู่คนเดียวก็ได้แต่ยืนให้ความรู้สึกมันไหลออกมา... แต่ถ้ามันมากไป ก็ต้องมีการระบายกันบ้าง...
"โธ่เว้ย!!!"
ยักษ์หันไปทุบเข้ากับกำแพงห้องที่ออกมา ก่อนจะนั่งลงเอาหัวพิงไว้กับกำแพงนั้นพร้อมกับปล่อยให้น้ำตาไหลไป ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นหรือใดๆเล็ดลอดออกมา เขารู้สึกผิด รู้สึกผิดมากๆ ทั้งต่อโรงเรียนที่ไม่สามารถเอาชนะความชั่วร้ายได้ ทั้งต่อพวกอาจารย์และนักเรียนที่ร่วมมือกันมาแต่แรกในปฏิบัติการนี้ และโดยเฉพาะกับ ดิน ที่เป็นทั้งลูกศิษย์คนรักและ...
"อาจารย์ขอโทษ...พี่ขอโทษดิน..."
ด้านคนอื่นๆที่อยู่ ณ จุดนัดพบแล้ว
"เมื่อไหร่จารย์ยักษ์กับไอ้ดินจะมาวะ!!"
"มึงใจเย็น"
ตอนนี้คนอื่นๆที่เหลือรอดมาก็ได้มารวมกันที่จุดนัดพบแล้ว ขาดก็เพียงแค่สองคนที่เอ่ยถึง ส่งสัญญาณไปก็ไม่ตอบ ส่งรหัสอะไรไปก็ไม่มีแม้แต่จะอ่าน นั่นทำให้พวกที่เหลือที่รออยู่เป็นกังวลใจอย่างมาก...
"เฮ่ยๆ มีสัญญาณมาจากอินเอียร์ของไอ้ดิน!!" เมื่อทั้งหมดได้ยินแบบนั้น ก็จับอินเอียร์ของตัวเองทันที..
["อาจารย์เอง"]
"จารย์ยักษ์!? ตอนนี้พวกจารย์อยู่ไหนกันอ่ะครับ? คนอื่นที่รอดมากันหมดแล้วนะครับจารย์..."
["พวกเธอไปกันก่อนเลย...พวกอาจารย์...ไปไม่ทันหรอก..."]
"ห๊ะ?....อะไรนะจารย์?..."
["อย่างที่ได้ยิน หนีไปซะ...ดินโดนผอ.จับไปแล้ว-----"]
"เฮ่ย!? จารย์! อาจารย์!!!"
"แม่งเอ้ย!!"
และสัญญาณก็ตัดขาดจากกัน พวกที่อยู่ตรงนั้นก็ได้แต่มองหน้ากันด้วยอารมณ์ที่ว่า อยากจะไปช่วยดิน และก็พยักหน้ารับกัน ก่อนจะทำท่าจะวิ่งไป แต่อาจารย์นัทก็พูดห้ามขึ้น
"จะไปไหนกัน!"
"ไปช่วยพวกเขาไงครับจารย์! ผมไม่ไปนะถ้าไอ้ดินไม่ไปด้วย!"
"ที่อาจารย์ยักษ์เขาพูดแบบนั้น พวกเธอยังไม่เข้าใจอีกหรอ?.....พวกเราแพ้แล้ว...ยอมรับความจริงกันหน่อย....หนีมาได้ก็บุญแค่ไหนแล้ว...."
ทั้งหมดหยุดชะงักไปอย่างเถียงไม่ได้ หรือไม่อยากตอบไม่อยากยอมรับเรื่องที่ว่าพวกเขาแพ้แล้วก็ไม่รู้...เมื่อคิดว่าไม่สามารถช่วยอะไรกันได้แล้ว พวกเพื่อนๆก็ทำได้แค่ทึงหัวตัวเองพร้อมกับสบถคำต่างๆนานาออกมา แต่ก็เศร้าเสียใจอยู่ได้ไม่นาน ก็ต้องรีบหนีไปจากตรงนั้นก่อนที่ครูคนอื่นๆจะตามมาเจอ...
"เกือบแล้วเชียว...เกือบจะชนะแล้ว...."
ติดตามได้ใน The secret of King Room : ปฏิบัติการลับห้องคิง ที่ www.dek-d.com
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น