**คำเตือน**
ตัวละครในเรื่องมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมตามขนบธรรมเนียมประเพณีไทยที่มีต่อผู้อาวุโสกว่าหรืออายุน้อยกว่า
รวมถึงการใช้คำพูด กิริยาท่าทาง และความคิด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
บทที่ 1 เก็บเงิน
โรงเรียน...
...สถานที่ที่น่าเบื่อ
...สถานที่ที่ไม่ว่าใครก็ไม่อยากมา
...สถานที่ที่มีแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง
.....สถานที่ที่...มีแต่ความลำเอียง...
ตัวเราก็เหมือนเป็นแค่หมากตัวหนึ่งของพวกครูบางคน หรือบางที ก็เป็นแค่แหล่งเงินของพวกเขาเท่านั้น และมันก็มีนักเรียนบางพวกที่คล้อยตามคำพูดของพวกครูจนกลายเป็นศัตรูกับพวกนักเรียนไป ทำให้พวกทีสนับสนุนครูนั้นมีมากกว่าพวกที่จะเลือกต่อต้าน...
.
.
.
โรงเรียนชัยฤทธิภาดาโรงเรียนเอกชนชื่อดังในจังหวัด นับเป็นโรงเรียนที่มีคำขนานนามจากคนในพื้นที่และจากโรงเรียนอื่นๆว่า "โรงเรียนเด็กรวย" หรือไม่ก็ "โรงเรียนคุณหนู" เพราะนอกจากค่าเทอมที่แพงจัดแล้ว เรื่องการวางตัวและกิริยาท่าทางของเด็กในโรงเรียนที่ดูทำตัวรวยเหมือนคุณหนูจริงๆนั่นก็มีส่วน เป็นโรงเรียนที่เด่นเรื่องการแข่งขันการกีฬารวมถึงกิจกรรมต่างๆ โดยเฉพาะเรื่องวิชาการ..
ที่โรงเรียนแห่งนี้มีการสอนตั้งแต่เตรียมอนุบาลจนถึงมัธยมปลาย โดยที่มีแผนกสายการเรียนของมัธยมปลายอยู่ 4 แผนกสายการเรียน โดยจัดตามเกรดเฉลี่ยรวมในการสอบได้ดังนี้ คือ วิทย์-คณิต ศิลป์-คำนวณ ศิลป์-ภาษา(แยกย่อยไปอีก 4 ภาษา) และ ศิลป์-ออกแบบ ซึ่งเหล่านักเรียนสามารถเลือกอยู่ได้ตามใจตนเอง และห้องที่ได้คะแนนสูงสุดในวิชารวมก็จะเรียกว่า "ห้องคิง"
.
.
.
"วันนี้เก็บเงินคนละยี่สิบนะทุกคน"
เสียงใสดังขึ้นทั่วห้องเรียนแผนกสายวิทย์-คณิต สายหนึ่ง อย่างชัดเจน พร้อมกับร่างของเจ้าของเสียงที่เริ่มเดินเก็บเงินมาตั้งแต่หน้าห้อง
"เก็บเงินค่าอะไรอีกอ่ะปราง?...ตอนวันมอบตัวก็จ่ายไปเกือบพันแล้วนะ..."
"ไม่รู้อ่ะดิน อาจารย์ไปป์ให้มาเก็บอ่ะ..."
"จารย์ไรให้มาเก็บนะ?" เพื่อนอีกคนพูดขึ้น
"อาจารย์ไปป์"
'ดิน' ที่นั่งอยู่ที่ตัวเองก็ถึงกับลุกขึ้นแล้วเดินผ่าน 'ปราง'ที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะไปอย่างไม่สนใจ และพวกเพื่อนๆคนอื่นๆในกลุ่มก็ด้วย ปรางก็ได้แต่ยืนงงกลางอากาศ พร้อมมองตามตาปริบๆ ก่อนจะเดินไปเก็บเงินคนอื่นๆต่ออย่างไม่คิดมาก
"เก็บเงินห่าไรนักหนาวะ? ไม่ใช่ว่าบ้านเดือดร้อนเรื่องเงินหรอกนะ แต่นี่เล่นเก็บทุกอาทิตย์เลยอ่ะ...กูว่ามันแปลกๆละ..แถมคนสั่งก็เป็นจารย์ไปป์เจ้าเดิมที่คอยเก็บเงินเราตลอดอีก..."
"ถ้าเป็นแบบนั้นจริง...ก็หมายความว่าโรงเรียนเอาเงินไปใช้จ่ายส่วนตัวหรอ?"
"มึงคิดมากไปป่าว?"
'ธา'พูดเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์เสียเรื่องการเก็บเงินของปรางเมื่อครู่ ที่อารมณ์เสียไม่ใช่ว่าเดือดร้อนเรื่องการเงินหรือไรหรอกนะ แต่อารมณ์เสียที่ว่าเก็บยิบย่อยอยู่นั่น ไม่หมดซะที ไหนตอนประชุมผู้ปกครองบอกว่าเสียค่าธรรมเนียมการศึกษารอบเดียวแล้วจบเลยไง?
"กูว่ากูไม่ได้คิดมากไปเองเว่ย เนี่ย ตอนที่เขาประชุมอ่ะ เขาบอกแม่กูว่า จ่ายธรรมเนียมเสร็จปุ๊บ ไม่ว่าจะงานกลุ่มหรืองานโปรเจ็คอะไรก็จะไม่มีเก็บเพิ่ม นอกจากส่วนต่างเล็กๆน้อยๆสิบยี่สิบบาทในบางงาน แต่นี่เก็บพวกเราทุกอาทิตย์เลยนะเว่ย!"
"ไอ้ธา มึงคิดไปเอง"
'อ้าย'พูดขัดธาขึ้นในทันที พร้อมกับแตะบ่าธาเบาๆและดันแว่นขึ้นเล็กน้อย เมื่อธาเห็นแบบนั้นก็เอาบ่าหลบออกทันทีเหมือนไม่อยากให้จับ อ้ายที่รับรู้แบบนั้นก็มานั่งมองเฉยๆแทน แต่ทั้งสองก็ยังไม่ละสายตาจากกัน
"ไม่ต้องมาจับกู..."
"อยากจับมากมั้งไอ้นี่...."
เมื่อธาได้ยินแบบนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันทีเหมือนจะหาเรื่องอีกคนตรงหน้าให้ได้ แต่ก็โดนดินเข้ามาขัดจังหวะระหว่างกลางสองคนไว้ก่อน ทำให้เลิกลากันไปอย่างรมณ์บ่จอย
"มึงจะกัดกันทำไม?..."
"ก็แม่ง..."
"อะไร..."
แต่ก็ทำท่าเหมือนจะหาเรื่องกันอีกรอบ แต่ก็ยังไม่ได้ทำอะไร ก็โดนของแข็งกระทบเข้าที่หัวอย่างจังจนดัง ปั่ก ทั้งคู่ ทำให้เงยหน้าไปมองพร้อมหาเรื่องเต็มที่มาก แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อเจอว่าใครเป็นคนทำ พร้อมกับนั่งนิ่งๆสองคนด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อยไม่กระโตกกระตาก..
"ทำอะไรกันคร้าบบ สองคน...หื้มม"
"ป่าว..ใครทำอะไร พวกกูรักกันดี..ใช่มั้ยไอ้อ้าย.."
"อ่ะ เออออ ใช่ๆ ใช่แล้ว พวกกูรักกันดี..ไม่มีไรไอ้เดย์.."
'เดย์' ผู้มาใหม่ที่เอาสันหนังสือมาตอกหัวทั้งสองคนก็มองทั้งคู่ด้วยสายตาและใบหน้ายิ้มๆ ก่อนจะตบบ่าทั้งสองคนเบาๆ แล้วนั่งลงคั่นกลางทั้งสองคนที่ทำตัวเลิ่กลั่กอยู่ตอนนี้ พร้อมกอดคอแล้วพูดต่อ
"แล้ว นี่ทำไรกันอยู่อ่ะ คุยเรื่องสาวหรอวะ!!? ไม่เรียกกูวะ!"
"ป่าวอ่ะ...เรื่องที่เก็บเงินในห้อง.."
เมืื่อเดย์ได้คำตอบแบบนั้นก็ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นข้างนึงเลยทีเดียว และหน้าตาก็บ่งบอกว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีแล้ว เรื่องเก็บเงินนี่ หลายรอบแล้วมั้ยวะ...พูดกันไม่รู้เรื่องหรือยังไง?...
"กูหัวหน้าห้องป้ะวะ...ทำไมกูไม่รู้?..."
"จารย์ไปป์ให้มาเก็บ...น่าจะบอกกับปรางโดยตรง...แล้วตอนนี้คนอื่นๆก็จ่ายกันไปเกือบจะหมดแล้วด้วยมั้ง.."
"ปรางอยู่ไหน?..."
"อยู่ที่ห้อง...."
แล้วเดย์ก็ลุกไปเมืื่อได้คำตอบจากดิน และทั้งอ้ายทั้งธาก็เป็นอิสระจากการกอดคอของเดย์เมื่อครู่ แน่นอนเมื่อหลุดมาได้ ก็แผ่รังสีใส่กันเหมือนเดิม หน้านี่ไปหมดแล้วนะว่าเกลียดกันยังไง ดินที่อยู่ตรงนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจทิ้งไปกับเพื่อนทั้งสองคนที่กัดกันอีกรอบ ก่อนที่จะเดินตามเดย์ที่เดินนำไปก่อนหน้า คนอื่นๆก็ค่อยๆตามกันไป
"ปราง..."
"อ้าวเดย์..มาพอดีเลย นี่เงินค่าห้องที่อาจารย์ไปป์ให้มาเก็บนะ..."
"อ้าวเดย์..มาพอดีเลย นี่เงินค่าห้องที่อาจารย์ไปป์ให้มาเก็บนะ..."
เดย์มองซองห่อเงินสีขาวที่ปรางเอามายัดไว้ในมือ พร้อมเขียนด้วยลายมือสวยๆว่า เงินค่าห้อง4/1 เดย์มองซองสีขาวในมือนิ่งๆ ก่อนจะยัดใส่มือปรางเหมือนเดิม
"เอาคืนเพื่อนให้หมดปราง..."
"อ้าว แต่อาจารย์ให้มาเก็บนี่?..."
"อ้าว แต่อาจารย์ให้มาเก็บนี่?..."
"ปราง...เราเคารพและชื่นชมแกมากนะเว่ย...แต่เรื่องนี้เราขอ เราจัดการเอง เอาเงินคืนเพื่อน...เดี๋ยวเราไปคุยกับอาจารย์เอง..."
"อื้อ...โอเค.."
แล้วปรางคนซื่อก็เดินเอาเงินไปแจกคืนเพื่อนๆแต่ละคน เดย์ก็มองตามไม่วางตา ก่อนจะยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาที่นาฬิกาเรือนหรู บ่งบอกเวลาว่าใกล้จะเข้าเรียนในคาบบ่ายแล้ว เดย์เงยหน้ามองก็เห็นพวกดินกลับเข้าห้องมากันแล้ว ก็เลยไปนั่งที่ที่นั่งของตัวเอง ก่อนจะเตรียมของเพื่อเรียนในคาบบ่ายนี้...
หลังเลิกเรียน เวลา 16.30 น.
ตอนนี้เป็นเวลาที่เพิ่งเลิกเรียนในคาบแปดของม.ปลาย พวกเดย์ก็กำลังเก็บของเข้ากระเป๋าอย่างไม่รีบร้อนนัก แต่แล้วจู่ๆก็มีบางคนเดินเข้ามาหาเดย์ พร้อมกับยกมือขึ้นมาหวังที่จะทุบลงไปที่หัวของเดย์ที่กำลังก้มหน้าเก็บของอยู่...แต่ก็โดนมือของใครอีกคนกันไว้อยู่..นั่นก็คือธานั่นเองที่ปัดป้องมือนั้นไว้..
"มีอะไร..."
"เหอะ พวกมึงนี่แม่งเหมือนมาเฟียชิบ...หัวหน้ามึงแตะต้องไม่ได้เลยดิ?.."
"มีธุระอะไร?..."
"ก็ป๊าว ห้องบ๊วยอย่างพวกกูจะมีธุระอะไรกับเด็กห้องคิงอย่างพวกมึงได้ไง แต่อ.ไปป์เรียกพวกมึง"
ธาหันไปมองเดย์ที่ก้มหน้าก้มตาเก็บของอยู่อย่างไม่สนใจในสิ่งที่กำลังเจี้ยวจ๊าวอยู่ตรงหน้า ธาเห็นแบบนั้นก็เลยทำหน้าทะเล้นๆออกมาแล้วออกรับหน้าที่จัดการแทน
"ขอบใจที่มาบอก แต่ตอนนี้หัวหน้าพวกกูไม่ว่างว่ะ...เดี๋ยวค่อยไปนะจ๊ะ.."
แล้วก็ตบๆหน้าของเพื่อนต่างห้องเบาๆไปทีสองที อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะไม่พอใจ แต่ก็ยอมถอยออกไปก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างไม่สบอารมณ์ และเมื่อทั้งหมดเห็นว่าแขกไม่ได้รับเชิญออกไปแล้ว ก็ได้หันหน้ามามองกันเหมือนรู้ใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป...
"เอาไงวะเดย์..."
"ก็ไปดิ อาจารย์เรียกเลยนะเว่ยยยย มีเรื่องสนุกแหงมๆ"
แต่เดย์ก็ตอบแบบตื่นเต้นๆออกไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใสอย่างทุกที ก่อนที่ทั้งหมดจะยกกลุ่มกันไปหาอาจารย์ไปป์ที่ตอนนี้น่าจะอยู่ที่ห้องทำงานของแกแหละนะ
ห้องทำงาน
ก๊อกๆ
"พวกผมขอเข้าไปนะคร้าบบบ"
และก็เป็นธาที่นำทัพเข้าไปด้วยความสดใสที่บังหน้าอยู่ และทั้งหมดก็ทยอยเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมที่ถูกตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำและขาวจนดูเป็นห้องที่มืดไปและไม่มีสีสันเอาเสียเลย ธามองรอบๆด้วยใบหน้าที่พินิจพิจารณาดูรอบๆ... ห้องมืดไปนะครับ ปรับแสงปรับการแต่งห้องหน่อยก็ดี (เป็นเด็กสายวิทย์ที่ศิลปะเป็นเลิศน่ะนะ)
"จารย์เรียกพวกผมมามีอะไรหรอครับ?" แล้วก็เป็นธาคนเดิมที่ถามไป
"คนที่ทำน่ะไม่คิดจะพูดอะไรหรอครับ?..."
เสียงชายหนุ่มที่แหบพร่าเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นหลังเก้าอี้นั่งสีดำตัวใหญ่ ก่อนที่เก้าอี้นั้นจะหันมา ปรากฏร่างของชายวัยยี่สิบห้าปีนั่งอยู่ด้วยหน้าตาเคร่งเครียดเล็กน้อย ก่อนที่จะโน้มตัวมาเท้าโต๊ะตรงหน้าตน
"เงินที่เก็บคนละยี่สิบบาท..มีห้องของพวกเธอที่ยังไม่ได้ส่ง...เห็นพิชามณน์บอกว่าเดชฤทธิ์ให้แจกคืนเพื่อนไป..?..ไม่ทราบว่ามีปัญหาอะไรกันหรือป่าวครับ?.."
"ก็มีครับ...เพราะเพื่อนบางคนไม่ได้เตรียมเงินส่วนนั้นมาในวันนี้ครับ ผมเลยไม่อยากให้เพื่อนบางคนต้องเดือดร้อนจากการที่ต้องเสียค่าอะไรก็ไม่รู้ให้...เพราะผมกลัวเพื่อนๆจะไม่มีเงินแล้วมาขอผม..."
เดย์ยืดอกตอบรับ 'อาจารย์ไปป์' ที่นั่งอยู่ตรงหน้าทันทีที่ถาม เมื่ออาจารย์ไปป์ได้ยินแบบนั้นก็เลิกคิ้วข้างหนึ่งแต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรไป เพียงแค่ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินไปหาเจ้าเดย์ที่ยืนอยู่ตรงกลางของกลุ่ม เดย์เองก็มองตามไปป์อย่างไม่ลดละ...เอาสิ จะมีเรื่องก็ให้มันรู้ไป...มือในกระเป๋าเสื้อคลุมกำสนับมือแน่นมากจนเส้นเลือดปูดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
"โอเค งั้นเอาเป็นว่า อย่าลืมมาเก็บมาให้อาจารย์ด้วยนะครับ..."
และอาจารย์ไปป์ก็ตบไหล่ของเดย์ไปเบาๆสองสามที พร้อมตบปิดท้ายด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มประดับอยู่ นั่นทำให้เดย์ยกยิ้มมุมปากรับคำมาด้วยความหมั่นไส้...
"ครับ...เดี๋ยวผมจะบอกเพื่อนๆให้นะครับ..อาจารย์..." แล้วก็หันหลังเดินออกไปโดยที่ไม่แม้ที่จะยกมือไหว้อีกคนเลยแม้แต่น้อย
"เดี๋ยวครับ...." เดย์หยุดการกระทำนั้นแล้วยืนรอฟัง "กลับมาใหม่ครับ..."
ทั้งหมดหันไปมองอาจารย์ไปป์อย่างสงสัยงุนงง แต่อาจารย์ก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ เพียงแค่มองไปยังแผ่นหลังของเดย์ที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องเพื่อที่จะเปิดออกแล้ว เดย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ไปรอบหนึ่ง แล้วก็หันไปหาคนที่เรียกเขาไว้... ก่อนจะยกมือไหว้ส่งๆไปให้ แล้วก็เดินออกจากห้องไปโดยไม่สนที่จะรอคำด่าอีก แน่นอนว่าเมื่อคนอื่นๆเห็นแบบนั้น ก็รีบไหว้อาจารย์แล้วก็วิ่งตามเจ้าเดย์ออกไปทันที...
"เด็กสมัยนี้นี่นะ...."
"ไอ้เดย์มึงใจเย็น"
"ไอ้สัส! กูเย็นมาพอแล้วมั้ยวะ!?"
"มึงก็เย็นอีกหน่อยดิ!..."
ดินถึงกับต้องจับแขนของเดย์และรั้งไว้ไม่ให้เดินหนีไปไกลกว่านี้แล้วเกิดปัญหานอกโรงเรียน เพราะตอนนี้อารมณ์คงกำลังเริ่มร้อนแล้วล่ะ เตรียมระเบิดแล้ว แต่แค่กำลังหาที่ลงอยู่แค่นั้น...
"เหี้ยเอ้ย!!"
แล้วก็หันไปชกกับเสาข้างๆทางเดินจนมือสั่นหงึกๆ ไม่ใช่เพราะเจ็บหรืออะไร แต่โมโหจนตัวสั่นมากกว่า หรือจะเรียกว่าเก็บมากจนระเบิดไม่หมดดี? ทั้งหมดก็ยืนดูให้เดย์ปลดปล่อยให้เต็มที่โดยที่ไม่คิดจะรบกวน ทั้งหมดรู้แหละว่าเดย์มันไม่ชอบอะไรแบบนี้...
"แม่งเป็นใครมาสั่งให้กูไหว้วะ? ขนาดพ่อกับแม่กูยังไม่ค่อยจะได้เจอได้ไหว้ ไอ้สัส!"
"นั่นอาจารย์ไง ใจเย็นๆ..."
เมื่อโดนอ้ายพูดแบบนั้นใส่ก็เหมือนจะสงบขึ้นแต่ก็ไม่เท่าไหร่ ทำให้ธาต้องเขย่าๆไหล่ของเดย์อีกรอบเดย์ถึงพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นเองเลย เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ...
"เออ..ว่าแต่ กินข้าวไหนกันดีวะ กูหิวว่ะ" แล้วเดย์ก็เปลี่ยนเรื่องเปลี่ยนคนไปซะงั้น? กลายเป็นคนร่าเริงมาทันทีเมื่อนึกถึงของกิน
"แล้วแต่มึงเลย กูได้หมด..." ดิน
"กูอยากกินชาบู..." อ้าย
"กูอยากกินหมูทะ..." ธา
"กูอยากกินทั้งหมดที่ว่ามาเลย... ป้ะ ไปกัน มื้อนี้พี่เลี้ยงเองไอ้น้อง!"
และทั้งหมดก็เดินออกจากโรงเรียนไปด้วยความหิวที่คลืบคลานเข้าใส่อย่างฉับไวอย่างกับนัดกันมาให้หิวพร้อมกัน การกระทำทั้งหมดนั้นอยู่ภายใต้การจับจ้องของสายตาคมภายใต้กรอบแว่นกลมภายในห้องทึบ... และเหมือนดินจะรับรู้ถึงการจ้องมองนั้นได้ ก็หยุดเดินแล้วหันไปมองตอบ ทั้งสองได้สบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่จะละกันออกไป...
"ฮ้าาาา อิ่มว้อยยยยย แต่อยากกินของหวานว่ะ"
"ไอ้เดย์ มึงหยุดเลย ไม่งั้นท้องมึงแตกตายแน่!"
"โหหห มึงจะว่าว่ากูอ้วนหรอวะ ไอ้ธา!!? มึงมานี่เลย!!"
ความชุลมุนเสียงดังนั้นเกิดขึ้นบนโต๊ะที่เด็กม.ปลายได้มานั่งกินหมูกระทะพร้อมชาบู แต่ภายในความวุ่นวายนั่น ก็มีอยู่หนึ่งคนที่ไม่ได้เข้าร่วมความวุ่นวายในครั้งนี้ เมื่ออ้ายสังเกตเห็นได้จึงเอ่ยถามขึ้นมา
"เป็นอะไรหรือป่าวดิน?..."
"ไม่อ่ะ...แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อย...." นั่งจับจมูกตัวเองเบาๆ ก่อนจะขมวดคิ้ว "กูกลับก่อนนะพวกมึง" แล้วก็เก็บกระเป๋าออกไปเลย
"อ้าว! ไอ้ดิน ไอ้ดิน!..โว๊ะ อะไรวะ ไม่หนุกเลยยย"
"ไม่หนุกมึงก็ปล่อยคอกูก่อนเด้ ไอ้นี่!!"
"อุ๊ปส์ ลืม ฮ่ะๆๆๆๆ"
"....."
ร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบหกได้เดินมาตามทางฟุตบาท ในหัวก็พลางคิดไปเรื่อยอย่างที่ได้บอกเพื่อนไปเมื่อครู่..ไอ้ความรู้สึกตะหงิดๆนี่มันอะไรวะ น่ารำคาญว่ะแม่ง..
"กูเป็นไรวะเนี่ย..."
และก็เริ่มคุยคนเดียวเข้าให้แล้ว เขานั่งรถรอรถประจำทางที่ศาลารอรถ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ในมือถือบ่งบอกเวลาเกือบจะหนึ่งทุ่มแล้ว แต่ก่อนจะได้ดูอะไรไปมากกว่านี้ เจ้าเครื่องสี่เหลี่ยมในมือก็สั่นครืดขึ้นมา โชว์หน้าของการโทรเข้าและชื่อเด่นอยู่กลางจอ...
"ครับ พี่ฟ้า...ผมเพิ่งกินข้าวกับไอ้เดย์เสร็จอ่ะพี่...กำลังรอรถเมล์ครับ..."
"ครับ...ผมไม่ไปสายหรอกน่าพี่..."
เมื่อสนทนากันได้ไม่นานก็เก็บโทรศัพท์ลงไปอย่างเดิม เป็นจังหวะเดียวกับที่รถนั้นมาจอดเทียบพอดิบพอดี ดินก็เดินต่อแถวขึ้นไปอย่างไม่รีบร้อนนัก...
"เดี๋ยวนี้มาสายทุกวันเลยนะแกอ่ะ..ร้านฉันทุกนาทีมีค่านะยะ"
"ผมขอโทษได้มั้ยล่ะ..."
"เอาเถอะ...อย่ามาสายอีกล่ะ.."
ดินพยักหน้ารับไปส่งๆ ก่อนจะเดินไปด้านหลังเคาน์เตอร์เพื่อใส่ผ้ากันเปื้อนออกมาด้านหน้าเพื่อรับออร์เดอร์ ดินใส่ผ้ากันเปื้อนไปอย่างช้าๆเหมือนคนวิญญาณกำลังออกจากร่าง แต่ก็ได้เสียงของ 'พี่ฟ้า' ดังเข้ามา...
"เงินยังมีใช้หรือป่าวดิน?..."
"ครับยังมี.."
"ไม่มีบอกพี่นะ...เดี๋ยวพี่จะโอนใส่บัญชีให้.."
"ครับ"
ดินตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเป็นไปตามนั้นเท่าไหร่ ทำให้พี่ฟ้าละมือจากแก้วที่กำลังชงอยู่ไปเท้าเอวเค้นถามอีกรอบเพื่อความแน่ใจ
"แน่ใจนะดิน?..."
"ครับ..."
แต่คราวนี้น้ำเสียงตอบรับนั้นแตกต่างไปจากเดิม พี่ฟ้าก็ทำท่าจะถามต่อ แต่ก็ดันมีคนมาเรียกดินไปรับออร์เดอร์เสียก่อนที่จะได้ทำแบบนั้น ก็ทำให้พี่ฟ้ามีเรื่องคาใจเพิ่มไปอีกหนึ่งเรื่อง แต่ก็ไม่คิดจะคาดคั้นต่อ
หลายวันต่อมา
"ไอ้เดย์ จารย์ไปป์เรียกว้อย!"
"เออ เดี๋ยวกูไป!"
"ไอ้เดย์! เดี๋ยวนี้ไอ้ห่า!!"
เมื่อได้ยินแบบนั้น เดย์ที่กำลังเลื่อยไม้อยู่ถึงกับทิ้งเลื่อยดังตึงลงกับพื้นเลยทีเดียว คนอื่นๆในห้องที่กำลังทำงานในส่วนของตนอยู่ ก็มองตามกันเป็นตาเดียวว่าเกิดอะไรขึ้น และที่เห็นคือ เดย์ที่ทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่นั่นเอง แถมยังมีฝุ่นจากการเลื่อยไม้เมื่อกี้ปลิวมาและเหงื่อที่ไหลตามไปหน้าและลำคอ ก็ยิ่งทำให้ดูแบดไปใหญ่เลย
"เห้ยพวกมึง ไอ้เดย์จะไปไหน..."
"นั่นดิ ไปไหนวะ..."
"ตาม..เดี๋ยวมีเรื่อง"
และทั้งหมดในกลุ่มก็ตามเดย์ไปตามที่ดินบอก แต่ก็ตามไปห่างๆอย่างห่วงๆ เพราะเหมือนจะโดนเรียกคนเดียว หากโผล่หน้าไปให้เห็นอาจจะไม่ได้เห็นเรื่องดีๆ(?)
"จารย์เรียกผมมามีอะไรอีกครับ?"
"คนที่ควรถามน่ะ น่าจะเป็นอาจารย์มากกว่านะ ไหนเงินค่าห้องพวกเธอล่ะ? อาจารย์ต้องรวบรวมส่งให้โรงเรียนแล้วนะครับ..."
"ก็ผมไม่เก็บอ่ะครับ จารย์มีไรมั้ยครับ?..."
เมื่ออาจารย์ไปป์ได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับขมวดคิ้วมองลูกศิษย์ตรงหน้าทันที หมายความว่าอย่างไงที่ว่ายังไม่เก็บ? นี่มันก็ผ่านมาหลายวันแล้วนะ...เด็กพวกนี้นี่...
"หมายความว่าอย่างไงหรอครับ เดย์?..."
"ก็หมายความตามที่พูดแหละครับ..."
"แต่อาจารย์ให้เวลาเธอมาหลายวันแล้วนะ..."
"นั่นก็เรื่องของอาจารย์ดิครับ เกี่ยวไรกับผมอ่ะ?"
"เดย์..ระวังคำพูดเธอด้วยนะ..."
เมื่ออาจารย์ไปป์ได้ยินเดย์พูดแบบนั้นก็ถึงกับเสียศูนย์นิดๆ จนเผลอเดินเข้าไปใกล้แล้วมองหน้าของเดย์ไม่วางตาผ่านกรอบแว่นกลมกึ่งเหลี่ยมนั่น และแน่นอนเมื่อเดย์ได้ยินและเห็นแบบนั้นก็เดินเข้าใกล้และมองหน้ากลับอย่างไม่เกรงกลัวอะไร และพวกเพื่อนที่ตามเดย์มาก็เตรียมตัวเพื่อเข้าไปห้ามอย่างเต็มที่...
"........."
เดย์ปลายตามองอาจารย์ตรงหน้าเขาอย่างพิจารณา นี่น่ะหรอ คนที่ผอ.ชื่นชมนักชื่นชมหนา... ก็ดูไม่มีอะไรโดดเด่น สอนก็งั้นๆ เก่งแต่เก๊กไปวันๆมากกว่าปะวะ แล้วคนอย่างนี้หรอที่จะฝากความรู้ในอนาคตไว้ด้วยน่ะ!
"สำรวมกิริยาท่าทางเธอด้วย! ไม่มีใครสอนเธอหรือยังไง?!"
เมื่อเดย์ได้ยินแบบนั้นก็กระชากคอเสื้อของอาจารย์ไปป์ขึ้นมาอย่างทันควันด้วยสองมือของเขา อาจารย์ที่โดนแบบนั้นก็ถึงกับเหวอไปเลยทีเดียว ไม่ต่างจากเพื่อนๆของเดย์ที่แอบอยู่ที่พุ่มไม้ใกล้ๆ ที่ตอนนี้เตรียมห้ามหนักกว่าเก่าอีก!
"เธอทำอะไรของเธอเนี่ยเดย์! ปล่อยอาจารย์เดี๋ยวนี้เลยนะ!!"
"จารย์นั่นแหละเมื่อไหร่จะเลิกเสือกเรื่องของพวกผมซะที! ผมบอกไม่เก็บก็ไม่เก็บดิวะ!!"
"ไอ้เดย์ ใจเย็น!!!"
และเมื่อเพื่อนๆเห็นว่ามันไม่น่าจะดีแล้ว ก็รีบพุ่งเข้ามาชาร์ตเจ้าเดย์ที่กำลังง้างหมัดหวังว่าจะต่อยเข้าสักหมัดให้กับอาจารย์ไปป์ที่กระเด็นไปเพราะที่เพื่อนห้ามไว้มันแรงไปหน่อย ทำให้โดนลูกหลงของแรงแทรกระหว่างเขากับเดย์จากพวกเพื่อนๆของเดย์
"ไอ้*!!! มึง! ห้ามกูทำไมวะ!? ปล่อยกูดิสัส!!"
"ไอ้เชี่ยเดย์มึงใจเย็นดิ!!"
"เย็นเหี้ยไรล่ะ! กูไม่เย็นแม่งแล้วว้อย!"
แล้วเดย์ก็พยายามที่จะสลัดให้หลุดจากการพันธนาการของพวกเพื่อนๆที่เข้ามารั้งมาล็อคเขาไว้ให้ห่างจากอาจารย์ไปป์ที่ตอนนี้กำลังลุกขึ้นพร้อมกับจัดเสื้อผ้าตัวเองไปพลาง สายตาก็มองพวกเดย์ด้วยความงุนงงและตกใจเล็กน้อย ดินที่เห็นแบบนั้นก็เข้าไปแทรกระหว่างเดย์กับอาจารย์ไปป์ที่ดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก
"ผมขอโทษแทนมันด้วยครับอาจารย์"
"ณัฐนันท์ เธอไม่ต้องออกหน้ารับแทนเลยนะ ถึงเธอจะเป็นนักเรียนทุนพิเศษของผอ. แต่เรื่องนี้อาจารย์ปล่อยไว้ไม่ได้.."
"ก็เอาดิ! กูก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าจะทำอะไรกับหลานผอ.อย่างกูได้!"
"ไอ้เชี่ยเดย์!!!!"
ทุกอย่าง ณ ตรงนั้นหยุดนิ่งหลังจากที่เสียงนั้นแผดขึ้นมาจากร่างโปร่งตรงหน้าตัวเองและอาจารย์ไปป์ ดินหันไปมองเดย์ด้วยสีหน้าที่เริ่มจะโมโหด้วยเหมือนกัน แต่ก็ยังเก็บอาการได้อยู่ เพื่อนคนอื่นๆก็มองเหตุการณ์ตรงหน้าพร้อมคิดหาวิธีรับมือกับปัญหาที่จะตามมาด้วยเช่นเดียวกัน...
"ไหนมึงว่าจะไม่เอาความเป็นหลานผอ.ของมึงมาเกี่ยวไง..."
"ก็ตอนนี้มันก็ต้องใช้แล้วปะวะ ถ้าอยากเอาเข้าห้องปกครองนัก..ได๊...กูจัดให้."
"ไอ้เดย์!-"
เพื่อนที่จับตัวเดย์ไว้อยู่ก็ถึงกับกรูล้มตามๆกันไป เมื่อเดย์สบัดตัวให้หลุดจากการจับกุมของเพื่อนตัวเอง แน่นอนว่าผ่านการห้ามของดินไปด้วยเช่นกัน ก่อนที่จะตรงดิ่งไปหาอาจารย์ไปป์โดยทันทีและจับคอเสื้อไว้อย่างก่อนหน้า พร้อมง้างมือและชกไปที่ใบหน้าของอาจารย์ไปป์ที่ล้มลงไปกองกับพื้น แน่นอนว่าเดย์ไม่มีทางที่จะปล่อยไปง่ายๆก็ได้ตามลงไปคร่อมตัวของอาจารย์ไว้ และทำท่าจะชกซ้ำอีกรอบ
"ไอ้เหี้ยเดย์หยุด!"
"ไอ้เดย์มึงใจเย็น!"
แล้วเพื่อนๆก็เข้ามาพยายามจะดึงเดย์ออกจากตัวของอาจารย์ไปป์ ความชุลมุนวุ่นวายนั้นได้เกิดขึ้นอีกรอบ เพราะเดย์เองก็ไม่ยอมที่จะละมือจากอาจารย์ที่อยู่ได้ร่างของตน และเพื่อนๆก็พยายามที่จะดึงเดย์ออกจากตัวของอาจารย์ไปป์...
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!"
"ไอ้เดย์! กรรมการนักเรียน!"
และทั้งหมดก็พาเดย์วิ่งหนีไปจากตรงนั้น คณะกรรมการนักเรียนที่มาถึงก็แบ่งพวกไป ส่วนน้อยแบ่งมาดูแลอาจารย์ไปป์ที่นอนอยู่บนพื้น และอีกส่วนใหญ่ๆก็ตามพวกเดย์ไปอย่างติดๆ
เดย์วิ่งนำหน้าพวกเพื่อนๆมาทางห้องลับของแผนกวิทย์คณิต ปิดท้ายด้วยดินที่วิ่งตามหลังเพื่อนๆมาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเหลือหรือหายไป พร้อมกับหันไปมองพวกคณะกรรมการเป็นพักๆด้วย แต่ก็เหมือนภาพวนลูป เพราะหันไปกี่รอบๆ ก็เจอแต่กลุ่มคณะกรรมการนักเรียน หรือที่่ที่โรงเรียนนี้เรียกว่า สภานักเรียน วิ่งตามมาอย่างไม่ลดละ และไม่ทิ้งระยะห่างกันเลย นี่วิ่งหนีหรือวิ่งแข่งกรีฑากันวะ!
"พวกมึงไปอีกทาง เดี๋ยวก็ล่อไปอีกทางเอง!"
"เออ! เจอกันที่จุดนัดพบมึง!"
เมื่อมาถึงทางแยกดินก็แจงเพื่อนๆให้รับรู้ถึงแผนของเขา ก่อนที่ทั้งหมดจะพยักหน้ารับแล้วแบ่งพวกกันวิ่ง โดนพวกเดย์ไปอีกทาง ดินก็ไปอีกทาง แน่นอนว่าคณะกรรมการนักเรียนมาเห็นตอนดินกำลังวิ่งหนีไปพอดี ก็เลือกที่จะวิ่งตามดินไปแน่นอน ดินคอยหันไปมองพวกข้างหลังตัวเอง โห มันเหมือนเพิ่มขึ้น!!? ดีนะที่เขาวิ่งบ่อยๆ ทำให้ไม่เหนื่อยมากเท่าไหร่ แต่วิ่งแบบนี้ก็ไม่รู้ว่าจะวิ่งได้อีกแค่ไหนเหมือนกัน
"สาธุ ถ้าวิ่งพ้นไอ้พวกนี้ ผมจะตั้งใจเรียนจนให้ได้100คะแนนเต็มทุกวิชาเลยครับ!"
ถึงกับต้องบนบานศาลกล่าวแล้ว เขาพูดพลางยกมือไหว้เหนือหัวไปลวกๆ แล้วก็รีบเร่งฝีเท้าไปอย่างไว จนเมื่อเขาหันไปมองก็ไม่เจอกับพวกคณะกรรมการนักเรียนแล้ว เมื่อเห็นแบบนั้น เขาก็จะวิ่งเลี้ยวไปทางที่ที่จะไปจุดนัดพบที่พวกเพื่อนๆได้บอกไว้ เป็นจุดนัดพบลับในโรงเรียนที่น้อยคนนักจะรู้จักน่ะนะ แต่ในทันใดนั้นเอง!
ปัก---!
"โอ้ย-..."
ก็เหมือนดินจะวิ่งชนเข้ากับอะไรสักอย่างเข้าให้จนตัวเองสตั้นแล้วก็ล้มลงไปนั่งกองกับพื้น พร้อมกับจับหัวตัวเองพร้อมสะบัดเบาๆเหมือนมึนหัวเล็กน้อย.. อะไรวะ แข็งๆ แต่ก็นิ่มๆ... เขาเงยหน้ามองสิ่งที่เขาชนไปเมื่อกี้...
"ทำไมนักเรียนวิ่งที่ทางเดินของอาจารย์แบบนี้ล่ะครับ?"
ดินมองเขาคนนั้นไม่วางตา เหมือนมีอะไรมาดลใจให้ไม่สามารถละสายตาจากเขาคนนั้นได้เลย... สูง เข้ม หล่อ เค้าโครงเหมือนเอเชียผสมตะวันออก... ร่างกายที่แข็งแรงกำยำเมื่อกี้นี้ก็ด้วย เพอร์เฟ็คไปแล้ว!
"ขอโทษครับ..."
"อ่ะๆ ช่างเถอะ มา อาจารย์ช่วย"
แล้วก็ยื่นมือไปหาดินหวังจะให้ดินจับแล้วยกตัวเองขึ้นมาจากการนั่งแบบนั้นน่ะนะ... แน่นอนว่าดินปฏิเสธไป แล้วก็ลุกยืนด้วยตัวเอง ก่อนจะยกมือไหว้ขอโทษอีกคนอย่างดีๆอีกรอบ อีกฝ่ายถึงกับรับไหว้แทบไม่ทัน
"เฮ่ยๆ ไม่ต้องๆ อาจารย์ไม่ถือ ไม่เป็นไรๆ"
"เอ่อ..ครับ...อาจารย์...?..."
"อาจารย์ชื่อยศพล...เรียกอาจารย์ยักษ์ก็ได้นะ"
"อ่อ ครับ ...อาจารย์ยักษ์..."
และก่อนที่จะได้พูดคุยอะไรกันไปมากกว่านี้ โจทก์เจ้าเก่าของดินก็โผล่มา พร้อมส่งเสียงเรียกอย่างดังว่า
"อาจารย์ยักษ์ครับ! จับนักเรียนคนนั้นไว้ทีครับ! เขาทำร้ายอาจารย์ไปป์ครับ!"
เมื่อดินได้ยินแบบนั้นก็ทำท่าจะรีบวิ่งหนีผ่านคนร่างใหญ่ไปในทันที แต่ว่าจู่ๆก็รู้สึกตัวเบาขึ้นมา... พอรู้สึกตัวอีกทีก็คือตัวเองลงไปนอนกับพื้นแล้ว พร้อมกับความเจ็บเล็กๆที่หน้าข้างขวาของตัวเอง พร้อมกับความรู้สึกที่ถูกกดอยู่ทางด้านหลัง และมือที่โดนจับไขว้ไว้ด้านหลัง หัวตัวเองที่โดนมือหนาจับไว้ไม่ให้ดิ้น ดินทำได้เพียงแค่ปลายตามอง...ร่างใหญ่ๆแบบนั้น อาจารย์คนเมื่อกี้หรอ!?
"อาจารย์..."
"อาจารย์นึกว่าเธอเป็นเด็กดีซะอีกนะ..."
"ขอบคุณมากครับอาจารย์ยักษ์!"
"ฮ่ะๆ ไม่มีปัญหา อ่ะ พวกเธอจะเอายังไงกับนักเรียนคนนี้ต่อ?"
"พาไปห้องปกครองครับ เพราะเขาทำความผิด ทำร้ายร่างกายอาจารย์ไปป์ครับ..."
ยักษ์มองไปที่ดินที่ตอนนี้กำลังดิ้นอยู่ด้านล่างร่างตัวเอง เด็กคนนี้น่ะนะ? แค่วิ่งชนเบาๆยังล้มเลย จะเอาแรงจากไหนไปชกเจ้าแว่นบ้านั่นได้? อาจารย์ยักษ์ได้แต่คิด แต่ก็ยกดินขึ้นมาให้ลุกขึ้นยืนดีๆ พร้อมปล่อยการจับกุมเมื่อครู่ แต่เปลี่ยนเป็นการจับที่ต้นแขนของดินแทน ดินที่โดนทำแบบนั้นก็ทำหน้าตากังวลใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็แค่ครู่เดียวแล้วก็เปลี่ยนเป็นหน้าตาที่ไม่แสดงอารมณ์ดังเดิม ก่อนจะเดินไปพร้อมๆกับอาจารย์ยักษ์และคณะกรรมการนักเรียนคนอื่นๆ...
ด้านพวกเดย์ที่อยู่ที่จุดนัดพบแล้ว
"เมื่อไหร่จะมาวะ..ปกติต้องสลัดหลุดตั้งแต่สนามบาสแล้วดิ...นานไปป้ะวะ.."
"ใจร่มๆก่อนไอ้เดย์ ไอ้ดินมันก็เก่งนะเว่ย มันเอาตัวรอดได้แหละ..."
"........."
เดย์ก็ทำได้แค่เชื่อคำพูดนั้นของอ้ายที่อาจจะพูดจริงๆ หรือพูดแค่ปลอบใจตัวเองเฉยๆก็เถอะ ก็ตอนนี้ทำอะไรไม่ได้นอกจากรอนี่หว่า... และไม่นานก็ได้ยินเสียงวิ่งดังเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พวกเดย์นั้นลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองเพื่อดูว่าเป็นคนที่พวกเขากำลังรออยู่หรือเปล่า...
"แย่แล้วมึง!"
"ไอ้กล้า! ไอ้นี่ทำกูตกใจหมด!" ธาโวยวายขึ้นมาเล็กน้อย
"เออ ช่างกูเถอะ แต่ตอนนี้อ่ะ...ไอ้ดิน...."
"ไอ้ดิน...ไอ้ดินมันทำไม!!?"
"ไอ้ดิน...ไอ้ดินโดนกรรมการนักเรียนพาไปห้องปกครองแล้วเว่ย!"
ห้องปกครอง
"ผอ.ไม่คิดเลยนะว่านักเรียนดีเด่นอย่างเธอจะเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย ณัฐนันท์..."
"..........."
"เธอพูดได้นะ ถ้าเธอไม่ได้เป็นคนทำอาจารย์ปฤทธิ์ชัยน่ะ..."
"ผมเป็นคนทำครับ...ไม่มีคนคนอื่น..."
ตอนนี้ทั้งห้องถึงกับตกอยู่ในบรรยากาศที่เครียดและมาคุสุดๆจากคำสารภาพของดินที่เหมือนจะมีอย่างอื่นปิดบัง แต่ก็ไม่ยอมบอกอะไรออกมา นั่นทำให้อาจารย์ที่นั่งอยู่ถึงกับถอนหายใจและทำหน้าไม่พอใจออกมา จนอาจารย์ผู้หญิงบางคนเอ่ยขึ้น
"ผอ.คะ ในเมื่อณัฐนันท์ทำร้ายอาจารย์ปฤทธิ์ชัย ซึ่งเป็นการผิดข้อตกลงที่ร้ายแรง เราก็ควรจะลงโทษเขานะคะ ถึงจะเป็นนักเรียนดีเด่นอย่างไร แต่การทำผิดครั้งนี้ก็ไม่สามารถที่จะละเลยได้นะคะ.."
"แล้วจะให้ผมลงโทษอย่างไงหรอครับ? อาจารย์อารี"
"ก็ยึดทุนคืนสิคะผอ."
เมื่อดินได้ยินแบบนั้นก็ดูจะมีสีหน้าขึ้นมาในทันที สีหน้ากังวลนั้นแสดงออกมาอีกครั้ง อาจารย์ยักษ์ที่นั่งอยู่ข้างๆก็สังเกตเห็นได้อีกครั้งแต่ก็ไม่ได้นานเท่าไหร่ ก็กลับไปเป็นอย่างเดิมอีกรอบ แต่ท่าทางนั้นก็ดูอยู่ไม่สุขอย่างที่เคยเป็น..
"ทำเลวครั้งเดียวก็เหมารวมเลยหรอห๊ะ!?"
"!?"
ทุกคนในห้องประชุมปกครองถึงกับตกใจและหันไปทางต้นเสียง รวมถึงคนที่กำลังอยู่กลางแถวประชุมอย่างดินก็ด้วย ก็เจอเข้ากับร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตู พร้อมด้วยสายตาและท่าทางที่เหมือนจะมาหาเรื่องมากกว่าที่จะเข้ามาปองดองดีด้วย...
"เธอเข้ามาได้อย่างไง ใครอนุญาต!"
"ก็โรงเรียนนี้เป็นของผมทุกที่ ทำไมผมจะเข้ามาไม่ได้ล่ะ...จริงมั้ยครับ ลุง..."
ตอนนี้กลายเป็นทั้งห้องนั้นหันมามองคนที่อยู่หัวโต๊ะประชุมอย่าง ผอ.ศักดิ์สิทธิ์ หรือ ผอ.พล ที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่ ก่อนที่ผอ.จะลุกขึ้นแล้วผายมือไปทางเดย์ที่เข้ามาใหม่...
"ผมขอแนะนำหลานชายผม...เดชฤทธิ์...ตอนนี้อยู่แผนกวิทย์คณิตสาย1"
ตอนนี้ทั้งห้องมีแต่เสียงซุบซิบๆเต็มไปหมด นั่นทำให้เดย์เริ่มรำคาญ แล้วเดินมายืืนข้างๆดินที่นั่งมองตัวเองอยู่ ก่อนจะตบโต๊ะดังปัง
"ฟัง!...คนที่ทำร้ายอาจารย์อะไรนั่นน่ะ...คือผมเอง..."
เสียงซุบซิบนั้นเริ่มดังขึ้นอีกรอบเมื่อเดย์พูดแบบนั้นออกมา แน่นอนว่าดินเองก็ถึงกับจับแขนของเดย์โดยทันทีเป็นเชิงว่าจะพูดไปทำไม แล้วก็ส่ายหน้านิดๆ
"ไม่ใช่ครับ เป็นผมเองที่ทำร้ายอาจารย์"
"หยุดก่อนณัฐนันท์ เธอยังไม่ต้องพูดอะไร..."
เมื่อดินโดนหยุดแบบนั้นก็แทบจะเหมือนไม่ให้พูดอะไรเลย เขาทำได้แค่นั่งนิ่งมองหน้าเดย์ไป ไหงทำงี้วะ งี้ก็โดนกันหมดมั้ยเนี่ย!? ก็อุตส่าห์จะเข้ามารับหน้าแทน จะได้ไม่ต้องมารับผิดกันหมด!
"แล้วเรื่องที่จะยึดทุนน่ะ..."
"มันมากเกินไปหรือเปล่าห๊ะ!!!"
แล้วเดย์ก็ทุ่มแฟ้มประชุมของคณะกรรมการนักเรียนสักคนที่อยู่ตรงนั้นลงกับโต๊ะให้ดังปังอีกรอบ ก่อนที่จะไปลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้างๆดินด้วยสีหน้าที่โคตรหาเรื่องและไม่สลดกับสิ่งที่ทำลงไป...
"เอาดิครับ ประชุมกันต่อดิ..."
"ผมว่า คราวนี้เขาเพิ่งจะทำผิดเป็นหนแรก ผมว่า เราลงโทษเบาๆไปก่อนดีมั้ยครับ อีกอย่างอาจารย์ปฤทธิ์ชัยก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ใช่มั้ยครับ?"
"ครับ...."
"ขอบใจนะเว่ย ที่ช่วยพูดให้อ่ะ"
"เออ เอาเถอะ อย่างน้อยมึงก็คอยช่วยคอยเตือนสติกูตลอด..."
พวกเขาเดินออกมาจากห้องปกครองหลังจากที่ได้โต้เถียงกับเหล่าพวกอาจารย์มา ดินที่ทำหน้าตาเหนื่อยสุดๆ ถอนหายใจออกมาช้าๆและลึกๆ เมื่อเดย์ได้ยินแบบนั้นก็เอามือไปจับท้ายทอยของดินแล้วยีเล่นๆ..
"เอาหน่า อย่างที่กูบอกเนาะ..."
"อือ........."
---------------------------------------------------------
เย่ จบไปแล้วสำหรับตอนที่ 1 ครับทุกคน!
ฝากติดตามด้วยนะครับ...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น